ศิลปะคือความคุ้นชินและการซึมซับ
อาจารย์ทวีเล่าว่า คนไทยส่วนใหญ่อาจจะรู้สึกว่าศิลปะดูยากหรือห่างไกล นั่นเป็นเพราะเราขาด "พื้นที่" ในการซึมซับ ท่านเปรียบเทียบว่าศิลปะก็เหมือนเสียงดนตรี ต่อให้เราฟังเพลงภาษาที่เราไม่เข้าใจ แต่ถ้าท่วงทำนองมันไพเราะ เราก็สัมผัสได้ถึงความงามนั้นได้ในใจ ศิลปะก็เช่นกัน ไม่ต้องพยายาม "ตีความ" ให้ปวดหัว แค่ใช้ "ความรู้สึก" มองก็เพียงพอแล้ว
การเดินทางของศิลปินที่ไม่เคยหยุดนิ่ง
จากการพยายามเปิดหอศิลป์ตั้งแต่ปี 2503 ที่กรุงเทพฯ มาจนถึงโคราช อาจารย์ต้องเผชิญกับอุปสรรคมากมาย ทั้งเรื่องค่าใช้จ่ายและความเข้าใจของผู้คน แต่ด้วยหัวใจที่อยากจะสร้าง "วัฒนธรรมการดูศิลปะ" ให้กับคนไทย ท่านจึงยังคงเดินหน้าสร้างสรรค์ผลงานอย่างต่อเนื่อง จนกลายมาเป็นหอศิลป์ทวี รัชนีกร ในปัจจุบัน
ศิลปะกับสังคมและการอนุรักษ์
ผลงานของอาจารย์ไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อความสวยงาม แต่ยังสะท้อนปัญหาสังคมและสิ่งแวดล้อม เช่น งานศิลปะที่พูดถึงสงครามเวียดนาม หรือการประท้วงโรงไฟฟ้าถ่านหินบ่อนอก ที่ท่านนำภาพปลาวาฬมาเป็นสื่อกลาง เพื่อบอกเล่าว่าธรรมชาติและมนุษย์นั้นเชื่อมโยงกันอย่างไร
ศิลปะสร้าง "คนดี"
ประโยคหนึ่งที่กินใจอย่างมากคือ "ผมไม่เคยเห็นศิลปินขี้โกง เพราะศิลปะขัดเกลาให้คนเป็นคนดี" ศิลปะช่วยฝึกฝนจิตใจให้ละเอียดอ่อน เห็นคุณค่าของความงาม และความจริงของชีวิต
มาร่วมสืบสานและเปิดใจรับชมงานศิลปะ เพื่อให้ความงามเหล่านี้ได้เติมเต็มและขัดเกลาจิตใจของเราให้งดงามไปพร้อมๆ กันนะครับ
ติดตามชมผลงานและเรื่องราวของท่านได้ที่ หอศิลป์ทวี รัชนีกร จ.นครราชสีมา
ติดตามบทความและคลิปวีดีโอได้ทางเพจ Variety Art By Yotaka
